Κάποτε η θέση του εκπαιδευτικού θεωρούνταν λειτούργημα με κύρος, σταθερότητα και προοπτική. Σήμερα, για χιλιάδες νέους πτυχιούχους, μοιάζει περισσότερο με εισιτήριο φτώχειας, ανασφάλειας και προσωπικής εξόντωσης.
Η συζήτηση στη Βουλή αποκαλύπτει μια πραγματικότητα που το Υπουργείο Παιδείας προσπαθεί εδώ και χρόνια να υποβαθμίσει: το δημόσιο σχολείο δυσκολεύεται πλέον να βρει ανθρώπους πρόθυμους να το υπηρετήσουν.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι τα κενά. Είναι ότι χιλιάδες εκπαιδευτικοί εγκαταλείπουν το επάγγελμα πριν καν μπουν σε τάξη.
Περίπου 20.000 λιγότερες αιτήσεις στους νέους πίνακες του ΑΣΕΠ δεν είναι ένα στατιστικό στοιχείο. Είναι κραυγή αγωνίας. Είναι ένα ηχηρό μήνυμα ότι κάτι έχει σπάσει στη σχέση της Πολιτείας με τους ανθρώπους που καλούνται να μορφώσουν την επόμενη γενιά.
Ποιος λογικός νέος επιστήμονας θα δεχθεί να μετακομίσει σε νησί ή τουριστική περιοχή για να λαμβάνει έναν μισθό που σχεδόν εξαφανίζεται πριν τελειώσει ο μήνας;
Ποιος μπορεί να πληρώνει ενοίκιο 600 ευρώ όταν ο μισθός του μετά βίας ξεπερνά τα 1.000;
Ποιος μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια όταν η στέγη καταπίνει το μισό εισόδημά του και το υπόλοιπο δεν αρκεί ούτε για τα βασικά;
Κι όμως, η απάντηση της κυβέρνησης μοιάζει να είναι ένα επίδομα που αντιστοιχεί σε λίγες δεκάδες ευρώ τον μήνα. Σαν να αντιμετωπίζεται μια βαθιά κοινωνική κρίση με ένα λογιστικό τρικ.
Το πρόβλημα δεν είναι οι αριθμοί.
Το πρόβλημα είναι ότι το επάγγελμα του εκπαιδευτικού παύει να αποτελεί επιλογή ζωής και μετατρέπεται σε οικονομικό αδιέξοδο.
Κάθε άρνηση ανάληψης υπηρεσίας, κάθε παραίτηση αναπληρωτή, κάθε κενό που μένει ακάλυπτο επί μήνες αποτελεί προειδοποιητικό καμπανάκι. Και τα καμπανάκια έχουν πλέον γίνει σειρήνες.
Για χρόνια ακούγαμε ότι το σχολείο είναι η καρδιά της κοινωνίας. Αν αυτό ισχύει, τότε η καρδιά αυτή χάνει σιγά-σιγά το οξυγόνο της.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσες προσλήψεις θα ανακοινωθούν τον Σεπτέμβριο.
Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ πιο σκληρό:
Αν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να ζήσουν ως εκπαιδευτικοί, ποιος θα μείνει τελικά να διδάξει στα δημόσια σχολεία;