Τέμπη: Συνεχίζεται σήμερα η δίκη μετά από δύο εβδομάδες

Καταθέτουν 16 επιζώντες της τραγωδίας – Συνεχής ενημέρωση

focusfm.gr
18 Νοεμβρίου 2026, 11:42

Συνεχίζεται σήμερα στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας, μετά από διακοπή δύο εβδομάδων, η δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.

12:00 ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΓΙΑ ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ (19/11)

Η σημερινή ακροαματική διαδικασία στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας ολοκληρώθηκε. Το δικαστήριο διέκοψε για αύριο, Πέμπτη 19 Νοεμβρίου.

11:40 «ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΔΥΟ ΚΟΡΙΤΣΙΑ – ΕΙΔΑ ΓΥΝΑΙΚΑ “ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΕΝΗ” ΜΕ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ»

Συνεχίζοντας την κατάθεσή του, ο Γιώργος Λαζαρίδης περιέγραψε τις αγωνιώδεις προσπάθειες των επιβατών να βοηθήσουν τους συνεπιβάτες τους μέσα στα συντρίμμια:«Είδα μια κυρία που ήταν «αγκαλιασμένη» με σίδερα, δεν είχε χιλιοστό να κινηθεί. Μου ζήτησε βοήθεια, της είπα να κάνει υπομονή μέχρι να έρθει βοήθεια.

Φώναζα τον φίλο μου κι όπως κοίταζα πίσω έβλεπα φωτιά. Βρήκα τον φίλο μου, μου ζήτησε βοήθεια γιατί καιγόταν τα μάτια του.

Πλησίασα στο βαγόνι 2, έπεσαν στα χέρια μου δύο κορίτσια».

«ΜΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΒΑΡΥ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΙΩΣΑΜΕ»

Ολοκληρώνοντας, ο μάρτυρας αναφέρθηκε στην έξοδό τους στο δρόμο και στον προσωπικό εφιάλτη που τον ακολουθεί έκτοτε:«Ανεβήκαμε στον δρόμο και προχωρήσαμε προς το τούνελ, ψάχναμε πώς θα βοηθηθεί ο Γιάννης με τα μάτια του. Τον βοήθησα να μπει σε ένα περιπολικό κι έφυγε.

Μπήκα στο λεωφορείο για Θεσσαλονίκη, με πήγαν στο Γεννηματά. Είδαν ότι το κεφάλι μου είχε ανοίξει. Ξεκίνησα ψυχοθεραπείες στο ΑΧΕΠΑ. Είναι πολύ βαρύ αυτό που νιώσαμε, όλοι όσοι ήταν εκεί μέσα. Μου δημιουργήθηκαν αρρυθμίες λόγω του άγχους, με έχει κάνει ευθυνόφοβο, έχει επηρεάσει τη δουλειά μου».

11:30 ΚΑΤΑΘΕΤΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ

Τη σκυτάλη των καταθέσεων πήρε ο Γιώργος Λαζαρίδης, επιβάτης επίσης του τρίτου βαγονιού, ο οποίος ταξίδευε μαζί με τον φίλο του και προηγούμενο μάρτυρα, Γιάννη Νικολαΐδη.

«ΔΕΧΘΗΚΑΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΝΙΩΣΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ… ΑΙΜΟΡΡΑΓΟΥΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ»

Περιγράφοντας τα δευτερόλεπτα της σύγκρουσης, ο Γ. Λαζαρίδης κατέθεσε:«Είμαι και εγώ κομμάτι αυτής της τραγωδίας. Λίγο πριν από την Λάρισα μας ανακοινώθηκε πως θα αργήσουμε λίγο. Λίγο πριν τη σύγκρουση ήμουνα με σκυμμένο κεφάλι στο κινητό. Έβλεπα βίντεο. Την ώρα που ξεκίνησε το φρενάρισμα ένιωσα τρομερό χτύπημα. Έτριζαν τα παράθυρα. Κράτησε κάποια δευτερόλεπτα.

Εγώ πανικοβλήθηκα, δεχόμασταν το πιο δυνατό χτύπημα που έχει νιώσει άνθρωπος. Όταν αφέθηκα ελεύθερος από τον κραδασμό χτύπησα το κεφάλι μου και μπρος και πίσω. Αιμορραγούσα. Υπήρχε ένα απόλυτο σκοτάδι. Ένας καπνός και μια οσμή μπήκε στο βαγόνι. Δεν ξέραμε αν ήταν όνειρο η πραγματικότητα. Θυμάμαι φωνές και τσιρίδες».

«ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΕΒΛΕΠΑ ΦΩΤΙΑ, ΕΣΠΑΣΑ ΤΟ ΤΖΑΜΙ ΜΕ ΚΑΡΕΚΛΑ ΚΑΙ ΠΗΔΗΞΑ»

Σχετικά με την προσπάθεια να βγουν ζωντανοί από τα συντρίμμια, σημείωσε τα εξής:«Έγερνε το βαγόνι και είδα άμορφη μάζα. Ένιωσα πολύ τυχερός που δεν μας έκοψαν οι λαμαρίνες. Ο Γιάννης είπε να ανάψουμε τα κινητά για να έχουμε φως. Σηκώθηκα για να δω πού θα κατευθυνθούμε. Φώναζα δυνατά “Γιάννη – Γιάννη”, πίσω μου έβλεπα φωτιά».

Ο μάρτυρας ανέφερε πως κατάφερε να βγει, «από το παράθυρο που ήταν ανοιχτό πετώντας την καρέκλα το τζάμι έγινε θρύψαλα, το άνοιξα και πήδηξα και άρχισα να κατευθύνομαι προς τα χωράφια».

10:25 «ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΟΗΘΗΣΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ»

Συγκλόνισε το δικαστήριο ο Ιωάννης Νικολαΐδης, κλείνοντας την κατάθεσή του με την αγωνία και τις ενοχές που συνοδεύουν όσους επέζησαν της τραγωδίας.

Ο μάρτυρας ανέφερε χαρακτηριστικά για το βάρος που κουβαλάει από εκείνη τη νύχτα:«Λυπάμαι που δε βοήθησα περισσότερο τον κόσμο. Μπορούσα να βοηθήσω, αλλά έπεσα στα χαλάσματα και τραυματίστηκα. Δυστυχώς άφησα πίσω μου πολύ κόσμο, κι αυτό με στοιχειώνει. Στεναχωριέμαι πολύ από τότε. Προσπαθώ να συνεχίσω τη ζωή μου».

10:00 «ΕΙΧΑ ΧΗΜΙΚΟ ΕΓΚΑΥΜΑ ΑΠΟ ΑΓΝΩΣΤΑ ΥΓΡΑ!»

Ο μάρτυρας Ιωάννης Νικολαΐδης περιγράφει τη στιγμή της διαφυγής του και πετάει στο δικαστήριο τη δήλωση που «καίει» το κυβερνητικό αφήγημα: «Έπεσαν κάτι υγρά πάνω μου, είχα χημικό έγκαυμα στο πρόσωπο και στο κεφάλι. Δεν γνωρίζω τι υγρά ήταν». Ακούτε εκεί στα υπουργεία; Τι ήταν αυτά τα υγρά που έπεφταν σαν βροχή και προκαλούσαν ΧΗΜΙΚΑ εγκαύματα; Ήταν αυτός ο λόγος που η βαλίτσα του βρέθηκε, όπως καταθέτει, καμένη;

«Είδα φωτιά και πήδηξα στα χαλάσματα του δεύτερου και τρίτου βαγονιού, αισθανόμασταν ότι το βαγόνι έχει πάρει φωτιά και καιγόμασταν», καταθέτει ο επιζών. Το τοπίο που αντίκρισε βγαίνοντας, ξεπερνά κάθε ταινία τρόμου. «Η κατάσταση ήταν εμπόλεμη, άνθρωποι που είχαν κομμένα κάποια μέλη του σώματός τους, είχαν αιμορραγίες, υπήρχαν ουρλιαχτά, άνθρωποι που παλεύαν να σωθούν. Μια τραγική κατάσταση που θύμιζε πόλεμο».

 Ο μάρτυρας μεταφέρει μια εικόνα που θα στοιχειώνει για πάντα όσους έχουν συνείδηση: «Θυμάμαι μια κοπέλα ξανθιά που με αγκάλιασε και μου είπε “μη μ’ αφήνεις” πριν πέσω στα χαλάσματα». Πόσες ψυχές ικέτευσαν για βοήθεια ενώ οι υπεύθυνοι κοιμόντουσαν ήσυχοι στα κρεβάτια τους; Ο Ι. Νικολαΐδης τυφλώθηκε προσωρινά από τη φρίκη και τα υγρά. Αγκαλιάστηκε με τον φίλο του ικετεύοντας: «Φίλε μου σε παρακαλώ, θα χάσω την όρασή μου, δε βλέπω, ρίξε φως στα μάτια μου». Και ενώ το κράτος ήταν ΑΦΑΝΤΟ μέσα στα συντρίμμια, η μόνη σωτηρία ήρθε από την απλή ανθρωπιά. Ένας αστυνομικός από τη Λάρισα, ο Βασίλης, παράτησε τα πρωτόκολλα, τους έβαλε στο περιπολικό και τους πήγε στο νοσοκομείο

09:25 «ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΟΥΖΑΝ ΜΕ ΜΑΥΡΟ ΚΑΠΝΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΛΟΥΒΙ»

Στο βήμα του μάρτυρα ανεβηκε ο Ιωάννης Νικολαΐδης, επιβάτης του 3ου βαγονιού της πτήσης προς τον θάνατο. Η περιγραφή του για τα δευτερόλεπτα μετά τη σύγκρουση είναι μια γροθιά στο στομάχι του κρατικού μηχανισμού: «Δέκα λεπτά αφού φύγαμε από τη Λάρισα ένιωσα ένα δυνατό φρενάρισμα, ακολούθησαν δυνατοί κρότοι με τραντάγματα. Το βαγόνι είχε γύρει…». Και μετά, η απόλυτη κόλαση. «Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ο Γολγοθάς», καταθέτει ο επιζών. «Υπήρχε πάρα πολύς καπνός μέσα στο βαγόνι… καπνός που σε έπνιγε, ήταν σαν να είσαι σε ένα κλουβί και να σε λούζουν με πυκνό μαύρο καπνό! Λες “ζω τις τελευταίες στιγμές της ζωής μου”. Το συναίσθημα ότι δεν θα ζήσω, θα έχω 10 δευτερόλεπτα να σκεφτώ τους δικούς μου ανθρώπους…». Βρήκε το θάρρος μέσα στο σκοτάδι με τον φακό του κινητού του να βγει μπροστά. Άλλοι δεν τα κατάφεραν. Πνίγηκαν και κάηκαν στο «κλουβί». Ποιος θα πληρώσει γι’ αυτόν τον μαύρο καπνό της φρίκης;