Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη, στον Focus FM 103,6 και στον ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα – ο Απόστολος Πετράκης προχώρησε σε μια ιδιαίτερα αιχμηρή παρέμβαση για τη λειτουργία της ελληνικής Δικαιοσύνης, την αστυνομική αυθαιρεσία, τις πολιτικές ευθύνες και την αίσθηση ατιμωρησίας που διαπερνά την ελληνική κοινωνία.
Μια συζήτηση που δεν περιορίστηκε σε πολιτικές αντιπαραθέσεις, αλλά άγγιξε τον πυρήνα της δημοκρατίας: Τι συμβαίνει όταν ο πολίτης παύει να εμπιστεύεται εκείνους που έχουν ορκιστεί να προστατεύουν τα δικαιώματά του; Γιατί, όπως προκύπτει από τον προβληματισμό που αναπτύχθηκε στην εκπομπή, το μεγαλύτερο πρόβλημα μιας χώρας δεν είναι μόνο η διαφθορά. Είναι η πεποίθηση ότι η διαφθορά μπορεί να επιβιώνει χωρίς συνέπειες.
Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι ισχυρή με τους αδύναμους και αδύναμη με τους ισχυρούς
Στην Ελλάδα του 2026, το ερώτημα δεν είναι απλώς εάν λειτουργούν οι θεσμοί. Το ερώτημα είναι εάν λειτουργούν με τους ίδιους κανόνες για όλους. Ο απλός πολίτης γνωρίζει ότι ένα λάθος μπορεί να τον οδηγήσει σε οικονομική εξόντωση, δικαστικές περιπέτειες και κοινωνικό διασυρμό. Την ίδια στιγμή, όταν δημόσιες υποθέσεις συνοδεύονται από σοβαρές καταγγελίες και αναπάντητα ερωτήματα, η κοινωνία συχνά περιμένει επί χρόνια μια ξεκάθαρη απάντηση.
Ο Γρηγόρης Σερέτης και ο Απόστολος Πετράκης έθεσαν το ζήτημα της άνισης αντιμετώπισης, επιμένοντας ότι η εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη δεν οικοδομείται με κυβερνητικές διακηρύξεις. Οικοδομείται με αποφάσεις, διαφάνεια, λογοδοσία και σεβασμό στο τεκμήριο αθωότητας. Διότι μια δημοκρατία στην οποία ο πολίτης φοβάται περισσότερο την αυθαιρεσία της εξουσίας από την παρανομία δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής.
Στημένες δικογραφίες: Η καταγγελία που απαιτεί απαντήσεις
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο ενδεχόμενο κατασκευής κατηγοριών και στη δυνατότητα ενός αθώου ανθρώπου να βρεθεί αντιμέτωπος με έναν ολόκληρο μηχανισμό.
Ο Γρηγόρης Σερέτης περιέγραψε περιστατικό που, όπως ανέφερε, είχε παρακολουθήσει ο ίδιος σε φοιτητική κινητοποίηση στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με την αφήγησή του, αστυνομικοί απομάκρυναν την τσάντα ενός διαδηλωτή και επέστρεψαν ισχυριζόμενοι ότι περιείχε μολότοφ, ενώ εκείνος διαμαρτυρόταν ότι δεν είχε καμία σχέση. Πρόκειται για προσωπική μαρτυρία και καταγγελία, όχι για δικαστικά διαπιστωμένο περιστατικό. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει απολύτως ουσιαστικό: Πώς προστατεύεται ο πολίτης από μια ενδεχόμενη κατάχρηση εξουσίας; Ποιος ελέγχει τον ελεγκτή; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή. Ούτε μπορεί να θεωρείται αυτονόητο ότι κάθε καταγγελία εναντίον αστυνομικού είναι ψευδής ή ότι κάθε κατηγορία εναντίον πολίτη είναι αληθινή.
Επτά μήνες στη φυλακή – Ποιος επιστρέφει τον χαμένο χρόνο;
Στη συζήτηση αναφέρθηκε η υπόθεση του αποκαλούμενου «Ινδιάνου», που συνδέθηκε με τα επεισόδια στη Νέα Σμύρνη το 2021. Ο άνθρωπος αυτός βρέθηκε προσωρινά κρατούμενος για μήνες, προτού απαλλαγεί από τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε. Και εδώ γεννιέται ένα ερώτημα που κανένα επικοινωνιακό επιτελείο δεν μπορεί να εξαφανίσει. Ποιος επιστρέφει σε έναν άνθρωπο τους μήνες της ελευθερίας που έχασε; Ποιος αποκαθιστά την ψυχολογική δοκιμασία, την επαγγελματική ζημιά και την κοινωνική καχυποψία; Η απαλλαγή από μια κατηγορία δεν εξαφανίζει αυτομάτως τις συνέπειες μιας μακράς δικαστικής περιπέτειας. Και το κράτος δικαίου οφείλει να διαθέτει πραγματικούς μηχανισμούς προστασίας και αποκατάστασης. Γιατί η ελευθερία δεν είναι δώρο της εξουσίας. Είναι δικαίωμα του ανθρώπου.
Κιβωτός του Κόσμου: Τα ερωτήματα για την περιουσία και τη διαχείριση
Ένα ακόμη θέμα που αναδείχθηκε ήταν η υπόθεση της Κιβωτού του Κόσμου.
Στην εκπομπή διατυπώθηκαν ερωτήματα σχετικά με τη διαχείριση χρηματικών ποσών και ακινήτων, με αναφορές σε περιουσία εκατομμυρίων ευρώ. Οι συνομιλητές ζήτησαν να υπάρξει πλήρης ενημέρωση για την οικονομική διαχείριση και την τύχη των περιουσιακών στοιχείων. Οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί περί εξαφάνισης χρημάτων, όπως και οι αναφορές στη δικαστική πορεία του πατέρα Αντωνίου, απαιτούν ανεξάρτητη τεκμηρίωση και δεν μπορούν να παρουσιάζονται ως αποδεδειγμένα γεγονότα μόνο βάσει της συζήτησης. Αυτό, όμως, δεν ακυρώνει την ανάγκη διαφάνειας. Αντιθέτως, την καθιστά ακόμη σημαντικότερη. Όταν πρόκειται για δωρεές πολιτών, κοινωνικό έργο και περιουσιακά στοιχεία που προορίζονται για ευάλωτους ανθρώπους, η δημόσια λογοδοσία είναι αδιαπραγμάτευτη.
Αστυνομική αυθαιρεσία: Κανένα όπλο πάνω από τον νόμο
Η συζήτηση επεκτάθηκε σε περιστατικά αστυνομικής βίας που έχουν απασχολήσει την ελληνική κοινωνία. Αναφέρθηκαν, μεταξύ άλλων, η υπόθεση του 16χρονου Κώστα Φραγκούλη στη Θεσσαλονίκη, ο θάνατος του Κώστα Μανιουδάκη στην Κρήτη και παλαιότερες καταγγελίες για υπέρμετρη χρήση βίας.
Κάθε υπόθεση έχει τα δικά της πραγματικά περιστατικά και τη δική της δικαστική εξέλιξη. Υπάρχει, όμως, μια αρχή που δεν επιδέχεται πολιτικές εκπτώσεις. Η αστυνομική εξουσία δεν αποτελεί άδεια αυθαιρεσίας. Η χρήση πυροβόλου όπλου διέπεται από αυστηρές νόμιμες προϋποθέσεις, μεταξύ των οποίων η αναγκαιότητα και η αναλογικότητα. Κανένας πολίτης δεν χάνει τα θεμελιώδη δικαιώματά του επειδή είναι ύποπτος ή επειδή παραβίασε τον νόμο. Και κανένας αστυνομικός δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται συλλήβδην ως ένοχος εξαιτίας πράξεων συναδέλφων του. Αυτό που απαιτείται είναι αποτελεσματικός έλεγχος, ανεξάρτητη διερεύνηση και πραγματικές συνέπειες όταν διαπιστώνονται παραβάσεις.
Η πρόταση για κάμερες στις αστυνομικές επιχειρήσεις, με σαφείς εγγυήσεις προστασίας προσωπικών δεδομένων, αποτελεί ένα ζήτημα που αξίζει σοβαρή θεσμική συζήτηση.
Τουρκολιβικό μνημόνιο: Πού βρίσκεται η ελληνική διπλωματία;
Από την εσωτερική ασφάλεια η συζήτηση πέρασε στα εθνικά ζητήματα.
Ο Γρηγόρης Σερέτης και ο Απόστολος Πετράκης άσκησαν σκληρή κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για τους χειρισμούς της απέναντι στη Λιβύ και την Τουρκία.
Στο επίκεντρο βρέθηκε το τουρκολιβικό μνημόνιο και η ανάγκη προστασίας των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Οι συνομιλητές εξέφρασαν την εκτίμηση ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει παρουσιάσει σοβαρές αδυναμίες, ενώ έθεσαν ερωτήματα για τις διπλωματικές επιλογές απέναντι στην ανατολική Λιβύη. Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν πολιτική κριτική και όχι απόδειξη των βαρύτερων χαρακτηρισμών που διατυπώθηκαν κατά τη συζήτηση. Ωστόσο, η κυβέρνηση οφείλει να εξηγεί με σαφήνεια τις κινήσεις της.
Η εξωτερική πολιτική δεν είναι ιδιωτική υπόθεση κανενός πρωθυπουργού και κανενός υπουργού. Αφορά την εθνική κυριαρχία και τις επόμενες γενιές.
Η διαίρεση των Ελλήνων και η βολική σιωπή
Ο Απόστολος Πετράκης υποστήριξε ότι η συνεχής αντιπαράθεση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς λειτουργεί συχνά ως μηχανισμός αποπροσανατολισμού. Η επισήμανση αυτή αγγίζει ένα πραγματικό πολιτικό πρόβλημα.
Όταν ο δημόσιος διάλογος εξαντλείται σε κομματικές ταμπέλες, οι ουσιαστικές ερωτήσεις χάνονται. Ποιος λογοδοτεί; Ποιος ελέγχει το δημόσιο χρήμα; Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για τις αποτυχίες; Ποιος προστατεύει τον πολίτη απέναντι στην κατάχρηση εξουσίας;
Η δημοκρατία χρειάζεται αντιπαράθεση ιδεών. Δεν χρειάζεται έναν μόνιμο εμφύλιο συνθημάτων που μετατρέπει τους πολίτες σε αντίπαλα στρατόπεδα.
Η Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο του πολίτη – Όχι προνόμιο της εξουσίας
Το ουσιαστικό μήνυμα της συζήτησης του Γρηγόρη Σερέτη με τον Απόστολο Πετράκη ήταν ότι χωρίς εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη κανένα κράτος δεν μπορεί να προχωρήσει.
Δεν αρκεί να διαφημίζεται η νομιμότητα. Πρέπει να εφαρμόζεται. Δεν αρκεί να υπόσχονται οι κυβερνήσεις διαφάνεια. Πρέπει να αποδεικνύουν ότι κανένας δεν βρίσκεται πάνω από τον νόμο. Και δεν αρκεί να αθωώνεται ένας άνθρωπος όταν οι κατηγορίες δεν αποδεικνύονται. Πρέπει να προστατεύεται εξαρχής από την αυθαίρετη μεταχείριση και τη δημόσια διαπόμπευση. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από περισσότερα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Έχει ανάγκη από θεσμούς που να εμπνέουν εμπιστοσύνη, από ελέγχους που να φτάνουν μέχρι τέλους και από πολιτικούς που να λογοδοτούν.
Γιατί όταν ο πολίτης πιστεύει ότι δεν μπορεί να βρει το δίκιο του, η κρίση δεν είναι απλώς δικαστική. Είναι βαθιά δημοκρατική. Και τότε η φράση «στην Ελλάδα δεν βρίσκεις το δίκιο σου» παύει να είναι μια πικρή κουβέντα της καθημερινότητας. Γίνεται καμπανάκι για ολόκληρη την κοινωνία.
Όπως έγραφε ο Μοντεσκιέ: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τυραννία από εκείνη που ασκείται υπό τη σκιά των νόμων και με τα χρώματα της δικαιοσύνης».
Και αυτό ακριβώς είναι το στοίχημα για την Ελλάδα: να μη χρειάζεται κανένας πολίτης να φοβάται εκείνους που υπάρχουν για να τον προστατεύουν.
