Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη, στον Focus FM 103,6 και στον ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα – φιλοξενήθηκε ο Χρήστος Τσιρανίδης, ένας άνθρωπος που, όπως εξήγησε, ασχολείται επί δύο δεκαετίες με το Μακεδονικό ζήτημα και παρακολουθεί συστηματικά τις εξελίξεις στη Βόρεια Ελλάδα και στη γειτονική Βόρεια Μακεδονία. Η συζήτηση εξελίχθηκε σε μια σφοδρή πολιτική παρέμβαση, με καταγγελίες για αλυτρωτικές αναφορές, προκλητικά συνθήματα, απειλητικές διαδικτυακές αναρτήσεις και μια ελληνική εξωτερική πολιτική που, σύμφωνα με τον καλεσμένο, δεν επιδεικνύει την απαιτούμενη αποφασιστικότητα.
Γιατί η ιστορία δεν είναι εμπόρευμα. Η εθνική μνήμη δεν είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Και η Μακεδονία δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πεδίο πολιτικών συμβιβασμών χωρίς λογοδοσία.
Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ
Η Συμφωνία των Πρεσπών, που υπογράφηκε το 2018 από τις κυβερνήσεις Τσίπρα και Ζάεφ, εξακολουθεί να προκαλεί έντονες αντιδράσεις.
Ο Χρήστος Τσιρανίδης άσκησε σκληρή κριτική όχι μόνο στην κυβέρνηση που την υπέγραψε, αλλά και στη σημερινή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία συνεχίζει να την εφαρμόζει. Και εδώ γεννάται ένα αμείλικτο πολιτικό ερώτημα. Πώς γίνεται πολιτικά πρόσωπα που διαδήλωναν κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών να αποδέχονται σήμερα την εφαρμογή της; Πότε άλλαξαν οι θέσεις τους; Ποια επιχειρήματα τους έπεισαν; Και γιατί δεν εξηγούν με την ίδια ένταση στους πολίτες τη σημερινή τους στάση;
Ο καλεσμένος υποστήριξε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να σταματήσει μονομερώς την εφαρμογή της συμφωνίας. Πρόκειται, ωστόσο, για δική του νομική εκτίμηση και όχι για δεδομένη δυνατότητα χωρίς διεθνείς συνέπειες. Το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει: αξιοποιεί η ελληνική διπλωματία όλα τα διαθέσιμα μέσα για την αντιμετώπιση ενδεχόμενων παραβιάσεων;
ΦΛΩΡΙΝΑ: ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η αναφορά του Χρήστου Τσιρανίδη σε περιστατικά που, όπως κατήγγειλε, σημειώθηκαν σε πανηγύρι στη Μελίτη Φλώρινας το καλοκαίρι του 2026. Σύμφωνα με την περιγραφή του, ακούστηκε τραγούδι με ανθελληνικό περιεχόμενο, ενώ ορισμένοι παρευρισκόμενοι φέρονται να χρησιμοποίησαν χειρονομίες που ο ίδιος ερμήνευσε ως αλυτρωτικούς συμβολισμούς.
Ο Τσιρανίδης ανέφερε ότι προσέφυγε στην Εισαγγελία Φλώρινας, καταθέτοντας σχετικό υλικό. Ακόμη σοβαρότερη ήταν η καταγγελία του για διαδικτυακή ανάρτηση, στην οποία, σύμφωνα με όσα υποστήριξε, διατυπωνόταν απειλή ένοπλου αγώνα. Εάν το περιεχόμενο της συγκεκριμένης ανάρτησης επιβεβαιωθεί, δεν πρόκειται για μια απλή πολιτική αντιπαράθεση. Η υποκίνηση ένοπλης βίας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως συνηθισμένη διαδικτυακή πρόκληση. Απαιτείται θεσμική διερεύνηση, ταυτοποίηση των υπευθύνων και εφαρμογή της νομοθεσίας, όπου συντρέχουν οι προϋποθέσεις. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι οι πράξεις ή οι αναρτήσεις συγκεκριμένων προσώπων μπορούν να αποδίδονται συλλογικά στους πολίτες μιας ολόκληρης χώρας.
Η Ελλάδα οφείλει να είναι αυστηρή απέναντι στις πραγματικές απειλές, χωρίς να συγχέει τη διαφορετική εθνική ταυτότητα ή την πολιτιστική έκφραση με την παρανομία.
Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΑΛΥΤΡΩΤΙΚΩΝ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΩΝ
Στη συζήτηση έγινε επίσης αναφορά σε πανό αθλητικής αναμέτρησης, το οποίο, σύμφωνα με τους συνομιλητές, παρουσίαζε ελληνικές περιοχές μέσα σε έναν ευρύτερο γεωγραφικό σχηματισμό. Η εικόνα αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.
Η Θεσσαλονίκη, η Φλώρινα, η Έδεσσα, η Πέλλα, η Καστοριά, οι Σέρρες, η Δράμα και η Καβάλα αποτελούν αναπόσπαστα τμήματα της ελληνικής επικράτειας. Κανένα σύνθημα, κανένας χάρτης και καμία εθνικιστική φαντασίωση δεν μεταβάλλει τα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα. Όμως η απάντηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε συναισθηματικές εξάρσεις. Χρειάζεται τεκμηρίωση, διπλωματική συνέπεια και ουσιαστική παρουσία της ελληνικής πολιτείας. Γιατί ο πατριωτισμός δεν μετριέται από την ένταση των συνθημάτων, αλλά από τη σοβαρότητα με την οποία υπερασπίζεται κανείς τα συμφέροντα της χώρας.
ΟΙ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ
Μία από τις πιο συγκινητικές αναφορές της συνέντευξης αφορούσε ανθρώπους ελληνικής καταγωγής που, σύμφωνα με τον Τσιρανίδη, ζουν στη Βόρεια Μακεδονία και επιθυμούν την αναγνώριση της ελληνικής τους ταυτότητας.
Ο καλεσμένος μίλησε για οικογένειες με προσφυγικές ρίζες από την Ανατολική Θράκη, οι οποίες, όπως ισχυρίστηκε, έχουν απευθυνθεί επανειλημμένα στις ελληνικές αρχές. Η υπόθεση χρειάζεται έλεγχο ως προς τα πραγματικά περιστατικά και τις νόμιμες προϋποθέσεις ιθαγένειας. Ωστόσο, η πολιτική διάσταση είναι ξεκάθαρη. Εάν υπάρχουν άνθρωποι με τεκμηριωμένους δεσμούς με τον ελληνισμό που ζητούν επί χρόνια απαντήσεις, το ελληνικό κράτος οφείλει να εξετάσει τις αιτήσεις τους με διαφάνεια και σεβασμό. Δεν μπορεί η εθνική ευαισθησία να εξαντλείται σε επετειακές ομιλίες και φωτογραφίες μπροστά σε μνημεία.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ
Η συνέντευξη ανέδειξε επίσης τη σημασία της ιστορικής γνώσης.
Η Πέλλα, η Βεργίνα, οι βασιλικοί τάφοι και τα αρχαιολογικά τεκμήρια αποτελούν αδιάψευστες μαρτυρίες της αρχαίας μακεδονικής ιστορίας και της σύνδεσής της με τον ελληνικό πολιτισμό. Αυτή η ιστορική πραγματικότητα δεν χρειάζεται υπερβολές για να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Χρειάζεται επιστήμη, εκπαίδευση και προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς.
Ο Χρήστος Τσιρανίδης κάλεσε τους νέους να επισκεφθούν τα μουσεία της Μακεδονίας και να γνωρίσουν την ιστορία του τόπου τους. Και αυτή είναι ίσως μία από τις σημαντικότερες επισημάνσεις της συζήτησης. Ένας λαός που γνωρίζει την ιστορία του δεν χρειάζεται να φοβάται την ιστορική έρευνα.
ΚΥΡΙΕ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ, Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΑΠΑΙΤΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ
Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει σε συγκεκριμένα ερωτήματα. Έχουν εξεταστεί όλες οι καταγγελίες για αλυτρωτικές αναρτήσεις; Έχουν ενημερωθεί οι αρμόδιες διπλωματικές υπηρεσίες; Ποιες ενέργειες πραγματοποιούνται όταν καταγράφονται ενδεχόμενες παραβιάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών; Ποια είναι η κυβερνητική πολιτική για την προστασία της ελληνικής ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς;
Οι απαντήσεις δεν μπορούν να παραπέμπονται επ’ αόριστον στις ελληνικές καλένδες. Ούτε αρκεί η επίκληση της σταθερότητας, όταν οι πολίτες ζητούν ενημέρωση και λογοδοσία. Η εξωτερική πολιτική απαιτεί νηφαλιότητα, αλλά η νηφαλιότητα δεν είναι συνώνυμο της αδράνειας. Και η διπλωματία απαιτεί διάλογο, αλλά ο διάλογος δεν καταργεί την υποχρέωση υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων. Η Μακεδονία δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς που θυμούνται την ιστορία της μόνο όταν πλησιάζουν οι κάλπες. Έχει ανάγκη από πολιτικούς που γνωρίζουν τι υπερασπίζονται και μπορούν να εξηγήσουν δημόσια κάθε τους απόφαση.
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΥΝΘΗΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ !
Και όπως υπενθυμίζει η γνωστή ρήση που αποδίδεται στον Τζορτζ Σανταγιάνα: «Όσοι δεν θυμούνται το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν».
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν οι Έλληνες θυμούνται τη Μακεδονία. Είναι αν εκείνοι που κυβερνούν θυμούνται τις υποσχέσεις που έδωσαν στους Έλληνες.
