Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη, στον Focus FM 103,6 και στον ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα – άνοιξε για ακόμη μία φορά ο φάκελος των Τεμπών. Και αυτή τη φορά στο επίκεντρο βρέθηκε ένα ερώτημα που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με υπεκφυγές: τι ακριβώς έκανε το περιβόητο μπλε βανάκι στον χώρο της τραγωδίας και ποιος του επέτρεψε να βρίσκεται εκεί;
Ο Χρήστος Ροδόπουλος, μιλώντας στον Γρηγόρη Σερέτη, παρουσίασε τη δική του ανάγνωση στοιχείων της υπόθεσης και έθεσε μια σειρά από σοβαρότατα ερωτήματα. Ερωτήματα που, ανεξάρτητα από το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τα συμπεράσματά του, απαιτούν καθαρές και τεκμηριωμένες απαντήσεις. Γιατί στα Τέμπη δεν χωρούν πια μισόλογα. Υπάρχουν 57 νεκροί. Υπάρχουν οικογένειες που ζητούν να μάθουν τι ακριβώς συνέβη. Και υπάρχει μία κοινωνία που δικαιούται να γνωρίζει εάν ο τόπος ενός τόσο πολύνεκρου σιδηροδρομικού δυστυχήματος προστατεύθηκε όπως έπρεπε και εάν κάθε αντικείμενο, κάθε όχημα και κάθε μετακίνηση καταγράφηκαν με τον τρόπο που επιβάλλει μια σοβαρή έρευνα.
Το μπλε βανάκι και οι μαύρες σακούλες
Το σημείο της συνέντευξης που προκαλεί τα μεγαλύτερα ερωτήματα αφορά ένα μπλε βανάκι.
Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο Χρήστος Ροδόπουλος, περίπου στις 6 παρά τέταρτο το πρωί υπάρχουν αναφορές για παρουσία του οχήματος στον χώρο. Ο ίδιος υποστήριξε ότι το βανάκι εμφανίζεται σε δύο διαφορετικά σημεία σε οπτικό υλικό και ότι βρισκόταν μέσα στην αποκαλούμενη «κόκκινη ζώνη», όπου – όπως είπε – η είσοδος και η έξοδος θα έπρεπε να ελέγχονται. Ακόμη σοβαρότερος είναι ο ισχυρισμός του ότι το συγκεκριμένο όχημα δεν έφερε σήμανση που να το ταυτοποιεί ως όχημα της Πυροσβεστικής, της Αστυνομίας, του ΕΚΑΒ ή διασωστικής υπηρεσίας. Και εδώ γεννιέται το απλούστερο ερώτημα: Ποιανού ήταν; Ποιος ήταν ο οδηγός του; Ποιος επέτρεψε την είσοδό του; Για ποιον λόγο βρισκόταν μέσα σε έναν χώρο που αποτελούσε αντικείμενο προανακριτικής και δικαστικής διερεύνησης; Και κυρίως: τι ακριβώς μεταφέρθηκε με αυτό;
Ο Ροδόπουλος υποστήριξε ακόμη ότι υπάρχει φωτογραφικό υλικό στο οποίο εμφανίζονται άτομα να φορτώνουν στο όχημα μαύρες σακούλες αγνώστου περιεχομένου. Πρόκειται για ισχυρισμό που δεν επιτρέπεται ούτε να υιοθετηθεί άκριτα ούτε, όμως, να προσπεραστεί με ένα σήκωμα των ώμων. Η απάντηση πρέπει να δοθεί από τις αρμόδιες αρχές. Δεν ζητούν θεωρίες. Ζητούν ταυτότητα και καταγραφή Αυτό είναι ίσως το πιο εξοργιστικό στοιχείο ολόκληρης της υπόθεσης. Δεν χρειάζεται κανείς να κατασκευάσει σενάρια. Χρειάζεται να απαντηθούν μερικά απολύτως συγκεκριμένα ερωτήματα. Υπήρχε το όχημα; Σε ποιον ανήκε; Ποιες πινακίδες έφερε εκείνη την ημέρα; Ποιος το οδηγούσε; Ποιος ενέκρινε την είσοδό του; Τι φορτώθηκε; Πού μεταφέρθηκε; Υπάρχει επίσημο πρωτόκολλο παράδοσης και παραλαβής; Αν υπάρχουν απαντήσεις, να δημοσιοποιηθούν θεσμικά και να τελειώσει η συζήτηση. Αν όμως δεν υπάρχουν, τότε το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο.
Ο πατέρας θύματος, όπως αναφέρθηκε στη συνέντευξη, έχει επίσης θέσει δημοσίως ερωτήματα για το συγκεκριμένο βανάκι. Σύμφωνα με τον Ροδόπουλο, δεν έχει λάβει απάντηση. Και εδώ πλέον δεν μιλάμε για πολιτική αντιπαράθεση. Μιλάμε για γονείς που έχασαν τα παιδιά τους.
Ο τόπος της τραγωδίας και τα αναπάντητα ερωτήματα
Στη συζήτηση επανήλθε αναπόφευκτα και το ζήτημα των παρεμβάσεων στον χώρο.
Ο Ροδόπουλος αναφέρθηκε σε μετακινήσεις χωμάτων και σε εκτεταμένη μεταβολή της εικόνας του πεδίου μέσα στις πρώτες ώρες και ημέρες. Παράλληλα έθεσε ερωτήματα για καταθέσεις ανθρώπων που βρίσκονταν στο σημείο και για το κατά πόσο όλες οι κρίσιμες μαρτυρίες αξιολογήθηκαν όπως έπρεπε. Αυτά είναι ζητήματα που πρέπει να κρίνονται με στοιχεία, πραγματογνωμοσύνες και δικαστική έρευνα.
Υπάρχει όμως μία αρχή που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση: Ένας τόπος τέτοιας τραγωδίας πρέπει να προστατεύεται σαν κόρη οφθαλμού. Κάθε μετακίνηση πρέπει να καταγράφεται. Κάθε όχημα πρέπει να ταυτοποιείται. Κάθε αντικείμενο που απομακρύνεται πρέπει να έχει διαδρομή. Δεν μπορεί να υπάρχει «κάπου πήγε», «κάποιος το πήρε», «δεν ξέρουμε ποιος ήταν». Όχι στα Τέμπη. Όχι με 57 νεκρούς.
Και η πυρόσφαιρα παραμένει στο κέντρο
Μεγάλο μέρος της συνέντευξης αφιερώθηκε και στην πυρόσφαιρα.
Ο Ροδόπουλος αμφισβήτησε πτυχές της επικρατούσας τεχνικής ερμηνείας και παρουσίασε τη δική του εκτίμηση για τα ευρήματα στις αμαξοστοιχίες, τις παραμορφώσεις, τον ταχογράφο και την πρώτη φορτάμαξα.
Προχώρησε μάλιστα στον ισχυρισμό ότι ενδέχεται να υπήρχε μη δηλωμένο εύφλεκτο φορτίο. Πρόκειται για εξαιρετικά σοβαρή θέση που χρειάζεται επιστημονική και δικαστική τεκμηρίωση. Αλλά αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο. Έρευνα. Όχι χαρακτηρισμοί. Όχι «ψεκασμένοι» από τη μία και «ένοχοι» από την άλλη πριν αποφανθεί η Δικαιοσύνη. Όταν υπάρχει επιστημονική διαφωνία, απαντάς με εργαστηριακά αποτελέσματα, πραγματογνωμοσύνες και δεδομένα. Δεν απαντάς με πολιτική επικοινωνία.
Ποιος έδωσε τις εντολές;
Και κάπου εδώ φτάνουμε στην καρδιά του πολιτικού ζητήματος. Ποιος είχε την ευθύνη συντονισμού στο πεδίο; Ποιος γνώριζε τι γινόταν; Ποιος έδωσε εντολές για τις εργασίες που πραγματοποιήθηκαν; Ποιοι ενημερώθηκαν; Ποιο πρωτόκολλο ακολουθήθηκε; Η παρουσία πολιτικών προσώπων και οι αποφάσεις που ελήφθησαν μετά την τραγωδία αποτελούν αντικείμενο θεσμικής και δικαστικής διερεύνησης. Κανείς δεν πρέπει να καταδικάζεται εκ των προτέρων. Αλλά κανείς δεν δικαιούται και πολιτική ασυλία απέναντι στα ερωτήματα. Αυτό είναι Δημοκρατία. Και αυτό είναι κράτος δικαίου. Όχι να επιλέγουμε ποιες ερωτήσεις είναι βολικές και ποιες πρέπει να εξαφανιστούν. 57 άνθρωποι δεν είναι επικοινωνιακή κρίση Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει οποιαδήποτε κυβέρνηση είναι να θεωρήσει ότι μια τέτοια υπόθεση αντιμετωπίζεται επικοινωνιακά. Τα Τέμπη δεν είναι «θέμα της επικαιρότητας». Δεν είναι δημοσκόπηση. Δεν είναι τηλεοπτικό παράθυρο. Είναι 57 ζωές. Είναι οικογένειες που θα ξυπνούν κάθε πρωί χωρίς τους ανθρώπους τους. Και όσο παραμένει έστω και ένα σοβαρό ερώτημα χωρίς πειστική απάντηση, η κοινωνία θα επιστρέφει σε αυτό.
Το μπλε βανάκι μπορεί τελικά να έχει μια απολύτως νόμιμη και τεκμηριωμένη εξήγηση; Τότε δώστε την. Δώστε τα στοιχεία. Πείτε ποιος το οδηγούσε. Πείτε σε ποιον ανήκε. Πείτε γιατί μπήκε στην ελεγχόμενη περιοχή. Πείτε τι παρέλαβε. Πείτε πού το παρέδωσε. Τόσο απλά. Γιατί όσο δεν υπάρχει καθαρή απάντηση, το ερώτημα θα παραμένει: Τι έκανε το μπλε βανάκι στα Τέμπη; Και κυρίως: ποιος του άνοιξε τον δρόμο;
Η αλήθεια δεν φοβάται την έρευνα. Η αλήθεια φοβάται μόνο ένα πράγμα: εκείνους που προτιμούν να μη γίνονται ερωτήσεις.
Και όπως λέει το παλιό απόφθεγμα:
«Το φως δεν χρειάζεται υπεράσπιση. Χρειάζεται μόνο να το αφήσεις να πέσει πάνω στα γεγονότα.»
